Mean-Variance Analysis

Mean-variance analysis, Harry Markowitz'in 1952 makalesiyle başlayan ve modern portföy teorisinin temelini oluşturan analitik çerçevedir. Yatırım kararlarını iki boyutta değerlendirir: beklenen getiri (ortalama, mean) ve risk (varyans, variance ya da standart sapma). İki kavramın geometrik gösterimi mean-variance uzayında bir nokta olarak yatırım fırsatlarını gösterir; efficient frontier eğrisi, her bir risk seviyesi için maksimum beklenen getiriyi veren noktaların kümesidir. Yatırımcının seçimi risk iştahına göre frontier üzerinde bir nokta olarak yapılır. Çerçeve dezavantajları (varyansın simetrik olması — yukarı ve aşağı dalgalanmayı eşit cezalandırması, normal dağılım varsayımı, statik karar) modern uzantıların (CVaR, mean-semivariance, dynamic programming) doğmasına yol açtı. Markowitz 1990 Nobel Ekonomi Ödülü'nü bu çerçeve sayesinde Sharpe ve Miller ile paylaştı.